Wij klagen, Heer, zo vaak over het duister
en dat het kwaad ook goede mensen treft.
Vragen ons af of U dat wel beseft
en of U überhaupt wel naar ons luistert.

Wij klagen, Heer, over het lange wachten
en dat het lijkt of er geen eind aan komt,
of dat U zich misschien wel hebt vermomd,
zich hebt verborgen voor wie op U wachten.

Maar, Heer, misschien wel wordt U nogal moe
van ons aanhoudend ongeduldig klagen.
Vergeef toch ons kleinmenselijk gedoe,

het steeds maar vragen naar het waarom en hoe.
Wij bidden U: wil ons toch verdragen
en doe ons, Heer, gelovig U verwachten.