Bij een woord van Augustinus: ‘Hoop heeft twee prachtige dochters: woede en moed.’

Heer, laat ons zijn van hoop vervuld,
opdat wij niet in deze tijd
vervallen in neerslachtigheid
en dan, ten prooi aan ongeduld,

niet meer geloven dat U komt,
maar alles blijft zoals het is:
een wereld vol van duisternis
en waar de boze vleit en gromt.

Al bent U ver, voor ons verhuld,
toch blijven wij op U gericht.
Verlies ons, Heer, niet uit het zicht
en laat ons zijn van hoop vervuld.

Heer, laat ons toch ook woedend zijn
over het kwaad dat wordt gedaan,
hoe wandaden worden begaan,
mensen elkaar tot wolven zijn,

over de leugens die men zegt,
hoe men elkaar niet meer vertrouwt,
wie anders is, wordt uitgejouwd,
barmhartigheid het loodje legt,

over de woorden vol venijn,
hoe zwakken worden uitgebuit,
wie onrecht doet, wordt toegejuicht.
Heer, laat ons toch ook woedend zijn.

Heer, laat ons zijn vervuld van moed,
opdat wij niet afzijdig staan
als iemand leed wordt aangedaan,
maar spreken zullen waar dat moet,

wij op de barricaden staan
voor recht en voor gerechtigheid,
de armen bijstaan in hun strijd,
steeds zijn als die Samaritaan,

opdat, in voor- en tegenspoed,
wij onze weg gelovig gaan,
vertrouwend dat U mee zult gaan.
Heer, laat ons zijn vervuld van moed.

Op U is onze hoop gericht,
toon ons uw vriendelijk aangezicht.
Want van U is het Koninkrijk,
vandaag en tot in eeuwigheid.