Stof tot stof en as tot as.
Uitzichtloos is ons bestaan.
Stof tot stof en as tot as.
Er is geen ontkomen aan.

Takken zijn verbrand tot as.
Glorie is voorgoed vergaan.
Wat eens fris en vrolijk was
is in rook nu opgegaan.

Kruis uit as. Dus dan weer pijn?
Tekent dit nu ons gezicht?
Of zou het de opmaat zijn
tot een hoopvol vergezicht?

Stof tot stof en as tot as.
Eindigt nu toch dit refrein?
Rijst er leven uit de as?
Zal er weer een toekomst zijn?