Bij Romeinen 8

De schepping zucht en lijdt,
om wat niet blijvend is,
om wat zo zinloos is,
om alles wat verglijdt.

De schepping zucht en lijdt
om schoonheid die vergaat,
leven dat sterven gaat,
om alles wat verslijt.

De schepping zucht en lijdt,
geknecht, in slavernij.
Komt zij ooit nog vrij,
bevrijd van dienstbaarheid?

De schepping zucht en lijdt.
Want dit was nooit het plan,
nooit de bedoeling van
Gods creativiteit.

De schepping zucht en lijdt.
Zij is van kwaad vervuld.
Wij, mensen, dragen schuld
door ongehoorzaamheid.

De schepping zucht en lijdt,
tot zij verlost zal zijn
van haar verdriet en pijn,
van haar vergankelijkheid.

De schepping zucht en lijdt,
treurt om wat is geweest.
Hoor, met haar zucht de Geest,
hoor hoe die woordloos pleit.

De schepping zucht en lijdt,
maar, Goddank, er is hoop:
eens komt wat is beloofd:
leven in eeuwigheid.