De zon is opgekomen,
gefluit klinkt in de bomen
en overal gelach.
Het duister is verdreven,
het licht doet alles leven
als op de allereerste dag.

Ik zie de schepping stralen
en hoor haar blij verhalen,
dichtbij en wereldwijd,
van Gods volmaakte werken
en van zijn onbeperkte
grootheid en creativiteit.

En toch, door onze zonden
is haar bestaan geschonden,
prooi van gebrokenheid.
Ten dode opgeschreven,
snakt zij naar eeuwig leven,
blijvende onvergankelijkheid.

Maar eens eindigt haar lijden.
Dan zal God haar bevrijden
uit haar verlorenheid.
Zij mag weer op Hem hopen:
Hij doet de toekomst open,
zal haar vernieuwen op zijn tijd.
(Mel.: LB 246b)